Love Earth .. Earth knows our loves

กาลครั้งหนึ่งเมื่อโลกถึงกาลวิกฤต เป็นไปได้ที่มนุษยชาติกำลังจะพบกับหายนะอันร้ายแรงบนดาวโลก
ผู้คนต่างแสดงความคิดเห็นในทางต่าง ๆ กันมากมาย

บางคนปฏิเสธที่จะให้ความเห็น เพราะคิดว่าเรื่องในปัจจุบันสำคัญกว่า ..
หลายคนแค่ดิ้นรนเอาชีวิตให้รอดในแต่ละวันก็หนักหนาแล้ว
บางคนหวังเพียงสร้างทรัพย์ เพื่อซื้อความสุขให้กับตนเองและคนที่รักให้มากที่สุด
บางคนก็คิดว่าจริง ๆ แล้วโลกอยู่ได้โดยไม่จำเป็นต้องมีเรา ..
มนุษย์อาจเป็นสิ่งสร้างความระคายเคืองให้กับโลก และมนุษย์ส่วนใหญ่ก็มักทำร้ายตัวเอง ทำร้ายคนอื่น ทำร้ายโลก .. หายไปบ้างจะเป็นอะไรไป
บางคนเชื่อว่า .. โลกนี่แหละเป็นผู้กำหนดให้มนุษย์เกิดมาเพื่อทำลายโลก ทำลายตัวเอง ..
ถ้ามนุษย์บินได้ มนุษย์ก็คงไม่ต้องสร้างเครื่องบิน ถ้ามนุษย์มีเพียงสมองเล็ก ๆ ไม่ต้องมีความคิดมากมาย ก็คงไม่ต้องสร้างสิ่งประดิษฐ์แปลก ๆ ที่มีผลกระทบต่อโลกในภายหลัง

แต่ก็มี ...

เย็นวันหนึ่งกลางฤดูฝน ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักค่อยๆ ซาลง
ฉันจึงเดินลุยกลับคอนโดโดยไม่รอให้ฝนหยุด
ระหว่างนั้นเองฉันก็เดินมาถึงคุณแม่กับสาวน้อยอายุไม่เกิน 10 ขวบที่เดินนำหน้าฉันอยู่
สาวน้อยคนนั้นอยู่ในชุดนักเรียนครึ่งท่อน ท่อนบนเป็นเสื้อนักเรียน แต่ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นหนีน้ำ
ระหว่างที่เดินตามหลังไปนั้น คุณแม่ก็ดุลูกสาวว่า "กางร่มดีๆ สิ เดี๋ยวก็โดนฝนเป็นหวัดกันพอดี"
ลูกสาวก็ตอบมาว่า "ทำไมต้นไม้ตากฝนไม่เห็นเป็นหวัดเลยแม่ ต้นไม้ชอบน้ำเหรอ"
ฉันอดอมยิ้มกับคำถามที่ไร้เดียงสานั้นไม่ได้
แล้วก็คิดอยู่ในใจตามไปว่า "นั่นสินะ ต้นไม้ชอบน้ำ ฝนตกมามากเท่าไหร่ ต้นไม้ก็ดูดซับน้ำไว้
นอกจากจะเอาไว้หล่อเลี้ยงชีวิตตัวมันเองแล้ว ยังช่วยไม่ให้น้ำฝนที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้ามากมายนั้น
ไหลบ่ามาท่วมบ้านเรือนที่อยู่อาศัยของพวกเราด้วย
แต่ไม่รู้ทำไม ต้นไม้มีบุญคุณกับคนเรามากมายขนาดนี้ คนเราก็ยังใจร้ายตัดไม้ทำลายป่ากันได้
หรือจะรอให้ถึงวันที่ไม่มีต้นไม้ให้ตัด น้ำท่วมจนไม่มีที่อยู่อาศัย วันนี้คนเราจึงจะคิดได้กันนะ"
พอคิดมาถึงตอนนี้ ฉันก็เดินมาถึงคอนโดพอดี เด็กน้อยคงถูกคุณแม่จับอาบน้ำสระผมป้องกันโรคหวัดแน่ ๆ
ฉันเองก็ต้องอาบน้ำสระผมเหมือนกัน เดี๋ยวหวัดจะมาเยือน

คุณเองก็เหมือนกัน หลังตากฝนกลับมา อย่างลืมอาบน้ำสระผมด้วยนะ :)